آزاده مسیحزاده فیلمساز و پخشکننده بینالمللی فیلم در کارگاه تخصصی «از فیلمنامه تا جشنواره» عنوان کرد: استراتژی پخش فیلم از همان زمان نگارش فیلمنامه آغاز میشود. فیلمساز باید از ابتدا بداند اثرش برای چه مخاطبی ساخته میشود و قرار است در چه مسیری به دست او برسد.
به گزارش روابط عمومی دومین جشنواره بینالمللی فیلم فضای باز ایران؛ نخستین کارگاه تخصصی این رویداد با موضوع «از فیلمنامه تا جشنواره» با حضور آزاده مسیحزاده فیلمساز و پخشکننده فیلم برگزار شد؛ نشستی که در آن مهمترین نکات مربوط به مسیر عرضه فیلم و حضور در جشنوارههای بینالمللی برای فیلمسازان تشریح شد.
مسیحزاده در آغاز این کارگاه با طرح این پرسش که «چه زمانی به پخش فیلم فکر میکنید؟» بر ضرورت برنامهریزی برای پخش از همان مرحله نگارش فیلمنامه تأکید کرد و گفت: فیلمساز باید از ابتدا بداند اثرش برای چه مخاطبی ساخته میشود و قرار است در چه مسیری به دست مخاطب برسد.
او در ادامه به این پرسش پرداخت که آیا پس از ساخت فیلم، حتماً باید پخش آن را به یک پخشکننده سپرد یا فیلمساز میتواند شخصاً این مسیر را دنبال کند. به گفته مسیحزاده، پاسخ این پرسش به ویژگیها، سطح و هدف فیلم بستگی دارد و نمیتوان برای همه آثار یک نسخه واحد در نظر گرفت.
این فیلمساز و فعال حوزه پخش فیلم همچنین تأکید کرد پخش صرفاً به ارسال اثر برای جشنوارهها محدود نمیشود. به گفته او، پخشکننده باید ارتباط حرفهای و مستمر با جشنوارهها داشته باشد و از اعتبار و شناخت لازم برخوردار باشد تا فیلمی که ارائه میکند، امکان دیده شدن بیشتری پیدا کند.
مسیحزاده در توضیح مسیر دیده شدن فیلمها در جشنوارهها به چند عامل اشاره کرد؛ زمان ارسال فیلم یکی از این عوامل است و آثاری که زودتر ارسال میشوند، معمولاً فرصت بیشتری برای بررسی و دیده شدن دارند. اعتبار پخشکننده و همچنین شناختهشدن فیلمساز نیز از دیگر عواملی است که میتواند در این فرآیند مؤثر باشد.
او با اشاره به گستردگی جشنوارههای فیلم در جهان و وجود هزاران رویداد سینمایی، بر ضرورت انتخاب هدفمند جشنوارهها تأکید کرد و گفت: امکان ارسال یک فیلم به همه جشنوارهها وجود ندارد و فیلمساز باید با توجه به ویژگیهای اثر و جایگاه هر جشنواره، مسیر مناسبی را انتخاب کند.
این مدرس همچنین توضیح داد در برخی موارد فیلمساز میتواند شخصاً پخش اثر خود را بر عهده بگیرد؛ بهویژه زمانی که فیلم قصد حضور در جشنوارههایی را دارد که در رده معتبرترین رویدادهای جهانی قرار نمیگیرند و فیلم میتواند در آنها شانس مناسبی داشته باشد.
به گفته مسیحزاده، در شرایطی که فیلمساز سابقه و رزومه جشنوارهای مناسبی دارد و قصد دارد وارد مرحله فروش فیلم شود، استفاده از پخشکننده حرفهای اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ چراکه در چنین شرایطی برخی جشنوارهها و بازارها با پخشکنندگان معتبر قرارداد و ارتباط حرفهای دارند.
او همچنین نسبت به انتخاب پخشکننده بر اساس تعداد فیلمهای پذیرفتهشده هشدار داد و گفت: برخی مجموعهها تعداد زیادی فیلم را برای پخش میپذیرند، اما طراحی یک استراتژی دقیق برای تعداد زیادی اثر به صورت همزمان عملاً دشوار است. بنابراین فیلمساز نباید صرفاً به پخشکنندهای اعتماد کند که آثار را به شکل انبوه دریافت میکند.
در بخش دیگری از این کارگاه، اهمیت تریلر فیلم در فرآیند معرفی و پخش مورد توجه قرار گرفت و جزئیات بیشتری درباره شیوه عرضه آثار در جشنوارههای جهانی برای فیلمسازان حاضر تشریح شد.
در پایان نیز شرکتکنندگان پرسشهای خود را درباره مسیر پخش بینالمللی فیلم مطرح کردند و آزاده مسیحزاده به آنها پاسخ داد.
دومین جشنواره بینالمللی فیلم فضای باز ایران به مدیریت سعید نجاتی و دبیری سیاوش چراغیپور تا ۲۱ شهریور ۱۴۰۵ در اقامتگاه بومگردی هفت محل باغ دیلمون لاهیجان در حال برگزاری است.
